Yâsîn Suresi Türkçe Meali

Yâsîn  1: Yâsîn.

Yâsîn  2: Hikmetli Kur´anın hakkı için

Yâsîn  3: Emîn ol ki sen o risaletle gönderilen Peygamberlerdensin

Yâsîn  4: Bir sıratı müstakîm üzerindesin

Yâsîn  5: Tenziliyle o azîz rahîmin

Yâsîn  6: İnzar edesin, vehameti haber veresin diye bir kavme. Babalar inzar edilmedi de haberleri de yok gafiller

Yâsîn  7: Celâlim hakkı için daha çoklarına karşı söz hakkolmuştur da onlar iymana gelmezler

Yâsîn  8: Çünkü biz onların boyunlarına kelepçekler geçirmişiz, onlar çenelerine dayanmıştır da burunları yukarı gözleri aşağı somurtmaktadırlar

Yâsîn  9: Hem önlerinden bir sedd ve arkalarından bir sedd çekmişiz, kendilerini sarmışızdır da baksalar da görmezler

Yâsîn  10: Ve onlarca müsavidir, ha inzar etmişin kendilerini ha etmemişin; inanmazlar

Yâsîn  11: Ancak zikri ta´kıyb eden ve gaybde rahmana haşyet besliyen kimseyi sakındırırsın, işte onu hem bir mağfiretle hem bir ecri kerîm ile müjdele

Yâsîn  12: Hakıkat biz. Biziz, ölüleri diriltiriz ve takdim ettikleri şeyleri ve bıraktıkları eserleri kitaba geçiririz ve zaten her şeyi açık bir kütükte bir «İmam-ı Mübîn» de ihsa etmişizdir

Yâsîn  13: Ve onlara, o karye sahiblerini temsil getir, o dem ki ona o gönderilen Resuller varmıştı

Yâsîn  14: O sıra ki onlara o ikiyi göndermiştik, bunları tekzib ettiler, biz de bir üçüncü ile ızzet (ve kuvvet) verdik de varıp dediler: haberiniz olsun biz sizlere gönderilmiş Resulleriz

Yâsîn  15: Siz, dediler: bizim gibi bir beşerden başka bir şey değilsiniz, hem Rahman hiç bir şey indirmedi, siz sırf yalan söylüyorsunuz

Yâsîn  16: Dediler: rabbımız bilir, inanın biz gerçek size gönderilmiş, Resulleriz,

Yâsîn  17: açık bir tebliğden ötesi ise bizim üstümüze değil

Yâsîn  18: Doğrusu dediler: biz sizinle teşe´üm ettik, yemin ederiz ki vazgeçmezseniz sizi hiç tınmadan recmederiz ve her halde size bizden pek acıklı bir azâb dokunur

Yâsîn  19: Dediler: sizin şum kuşunuz beraberinizde, ya... nasıhat edilirseniz öyle mi? Doğrusu siz israfı âdet etmiş bir kavmsınız

Yâsîn  20: O esnada şehrin tâ ucundan bir er koşarak geldi, ey hemşerilerim! dedi; uyun o gönderilen Resullere

Yâsîn  21: Uyun sizden bir ecir istemiyen o zatlara ki onlar hidayete irmişlerdir

Yâsîn  22: Hem neyime kulluk etmiyeyim ben, o beni yaradana? Hep de döndürülüp ona götürüleceksiniz

Yâsîn  23: Hiç, ben ondan başka ma´budlar mı tutarım? Eğer o Rahman bana bir keder irâde buyurursa onların şefaati benden yana hiç bir şeye yaramaz ve beni kurtaramazlar

Yâsîn  24: Şübhesiz ben o vakıt açık bir dalâl içindeyim

Yâsîn  25: Haberiniz olsun ki ben rabbınıza iyman getirdim, gelin dinleyin beni

Yâsîn  26: Denildi ki: haydi gir Cennete! Ay! dedi, nolurdu kavmın bilselerdi?

Yâsîn  27: Rabbım bana ne mağrifet buyurdu. Beni ikram olunan kullarından kıldı.

Yâsîn  28: Arkasından ise kavmının üzerine Semâdan bir ordu indirmedik indirecek de değildik

Yâsîn  29: O yalnız bir sayha oldu derhal sönüverdiler.

Yâsîn  30: Ey!.. ne hasret o kullara ki kendilerine her gelen Resul ile mutlaka istihzâ ediyorlardı

Yâsîn  31: Baksalar a kendilerinden evvel ne kadar karnlar helâk etmişiz, onlar hiç onlara dönüp gelmiyorlar

Yâsîn  32: Ancak hepsi toplanıp bizim katımıza ihzar edilmişlerdir

Yâsîn  33: Hem bir âyettir onlara ölü arz. Biz ona hayat verdik ve ondan habbeler çıkardık da ondan yiyip duruyorlar

Yâsîn  34: Ve onda Cennetler yaptık, hurma bağçeleri, üzüm bağları, neler! içlerinde kaynaklar akıttık

Yâsîn  35: Yesinler diye mahsulünden ve kendi ellerinin ma´mulâtından, halâ şükretmiyecekler mi?

Yâsîn  36: Tenzih o yaradan sübhane bütün o çiftleri, hepsini, Arzın bitirdiklerinden ve kendi nefislerinden ve daha bilemiyecekleri neler, nelerden

Yâsîn  37: Bir âyet de onlara gece, ondan gündüzü soyarız bir de bakarlar ki karanlığa dalmışlar

Yâsîn  38: Güneş de; kendisine mahsus bir müstekarr için cereyan ediyor, o işte o azîzi alîmin takdiridir

Yâsîn  39: Aya da; menzil menzil ona miktarlar biçmişizdir, nihayet dönmüş eski urcun gibi olmuştur

Yâsîn  40: Ne Güneş kendine aya çatması yaraşır, ne de gece gündüzü geçer, her biri birer felekte yüzerler

Yâsîn  41: Bir âyet de onlara o dolu gemide zürriyyetlerini taşımamız

Yâsîn  42: ve kendilerine o misilliden binecekleri şeyler yaratmamızdır

Yâsîn  43: Dilersek onları gark da ederiz o vakıt ne onlara feryadcı vardır, ne de onlar kurtarılırlar

Yâsîn  44: Ancak tarafımızdan bir rahmet ve bir zamana kadar yaşatmak için başka

Yâsîn  45: Hal böyle iken onlara önünüzdekini ve arkanızdakini gözetip korunun ki rahmete şayan olasınız denildiği zaman

Yâsîn  46: Kendilerine rablarının âyetlerinden her hangi bir âyet de gelse mutlaka ondan yüz çevire geldiler.

Yâsîn  47: Allahın size merzuk kıldığı şeylerden hayra sarfedin denildiği zaman da onlara o küfredenler iyman edenler için şöyle dediler, biz hiç yedirir miyiz o kişiye ki Allah dilese ona yiyeceğini verirdi, siz apaçık bir dalâl içinde değil de nesiniz?

Yâsîn  48: Ve ne zaman bu va´d, doğru iseniz? diyorlar

Yâsîn  49: Başka değil, tek bir sayhaya bakıyorlar, bir sayha ki onlar çekişip dururlarken kendilerini yakalayıverir

Yâsîn  50: O zaman bir tavsıyeye bile kadir olamazlar, ailelerine de dönecek değillerdir

Yâsîn  51: Bir de sur üfürülmüştür ne baksınlar kabirlerinden rablarına doğru akın ediyorlardır

Yâsîn  52: Eyvah, başımıza gelenlere derler: kim kaldırdı bizi uyuduğumuz yerden? Bu işte, o Rahmanın va´d buyurduğu, doğru imiş o gönderilen Resuller

Yâsîn  53: Başka değil, sâde bir tek sayha olmuş, derhal hepsi toplanmış huzurumuza ihzar edilmişlerdir

Yâsîn  54: Artık bu gün hiç kimseye zerrece zulmedilmez, ancak yaptıklarınızın cezasını çekeceksiniz

Yâsîn  55: Cidden eshabı Cennet bu gün bir şuğl içinde zevk etmektedirler

Yâsîn  56: Kendileri ve zevceleri erîkeler üzerine kurulmuşlardır

Yâsîn  57: Onlara orada bir meyve var, hem onlara orada ne iddia ederlerse var

Yâsîn  58: Bir selâm, rahîm bir rabdan kelâm

Yâsîn  59: Ve haydin ayrılın bugün ey mücrimler!

Yâsîn  60: And vermedim mi size? «Ey adem oğulları! Şeytana kulluk etmeyin, o size açık bir düşmandır» diye

Yâsîn  61: «Ve bana kulluk edin doğru yol budur» diye

Yâsîn  62: Böyle iken celâlıma karşı o içinizden birçok cibilletleri yoldan çıkardı, ya o vakıt sizin akıllarınız yokmıy dı?

Yâsîn  63: Bu işte o Cehennem ki va´dolunur dururdunuz

Yâsîn  64: Bu gün yaslanın ona bakalım küfrettiğiniz için

Yâsîn  65: Bu gün ağızlarını mühürleriz de bize elleri söyler ve ayakları şehadet eyler: neler kesbediyorlardı

Yâsîn  66: Hem dilersek gözlerini üzerinden silme kör ediverirdik de yola dökülürlerdi, fakat nereden görecekler?

Yâsîn  67: Daha dilesek kendilerini oldukları yerde meshediverdik de ne ileri gidebilirlerdi ne dönebilirlerdi

Yâsîn  68: Bununla beraber her kimin ömrünü uzatıyorsak hılkatte onu tersine çeviriyoruz, hâlâ da akıllanmıyacaklar mı?

Yâsîn  69: Biz ona şiir öğretmedik, ona yaraşmaz da, o sâde bir zikir ve parlak bir Kur´andır

Yâsîn  70: Hayatı olanı uyandırmak, nankörlere de o söz hakk olmak için

Yâsîn  71: Şunu da görmediler mi? Biz onlar için ellerimizin yaptıklarından bir takım (en´am) yumuşak hayvanlar yaratmışız da onlara malik bulunuyorlar

Yâsîn  72: Ve onları kendilerine zebun etmişiz de hem onlardan binidleri var, hem de onlardan yiyorlar

Yâsîn  73: Onlardan daha birçok menfeatleri ve türlü içecekleri de var, hâlâ şükretmiyecekler mi?

Yâsîn  74: Tuttular da Allahdan başka bir takım ilâhlar edindiler gûya yardım olunacaklar

Yâsîn  75: Onların onlara yardıma güçleri yetmez, onlar ise onlar için hazırlanan askerler.

Yâsîn  76: O halde onların lâkırdıları seni mahzûn etmesin, biz onların içlerini de biliriz dışlarını da

Yâsîn  77: Görmedi mi o insan? biz onu bir nutfeden yarattık da şimdi o çeneli bir çekişgen kesildi

Yâsîn  78: Yaratılışını unutarak bize bir de mesel fırlattı: kim diriltir o kemikleri onlar çürümüşken? dedi

Yâsîn  79: De ki onları ilk defa inşa eden diriltir ve o her halkı bilir

Yâsîn  80: O ki size yeşil ağaçtan bir ateş yaptı da şimdi siz ondan tutuşturup duruyorsunuz

Yâsîn  81: Ya Gökleri ve Yeri yaratan onlar gibisini yaratmağa kadir değil midir? Elbette kadir, hallâk o, alîm o

Yâsîn  82: Onun emri bir şeyi murad edince ona sâde ol demektir, o oluverir

Yâsîn  83: Artık tesbiyh edilmez mi öyle her şeyin melekûtu yedinde bulunan sübhane! Hep de dördürülüp ona götürüleceksiniz